«Αόρατοι Κόσμοι» μέρος 2ο

Οι πολλοί Δρόμοι και ο προορισμός

Επίπεδα ανάπτυξης εντός του πολυδιάστατου κόσμου

Πλάνο προσανατολισμού
σύμφωνα με τις βεδικές Θεϊκές αποκαλύψεις

Του Άρμιν Ρίσι, από το βιβλίο του «Αόρατοι Κόσμοι»
Μετάφραση-απόδοση Βίκυ Χρυσού

 

6. Αποδέσμευση από τον υλικό πόνο – οι τέσσερεις πολύτιμες αλήθειες του Βούδα

%ce%b3%ce%b9%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%b3%ce%ba-6

6.1. Εκείνοι οι οποίοι έχουν φτάσει σε αυτό το επίπεδο αυτογνωσίας, κατανοούν πως η ψυχή η ίδια είναι μια σπίθα του αιώνιου Μπράχμα, η οποία μπορεί να καταλήξει σαν μια σταγόνα πίσω στον ωκεανό. Για το λόγο αυτό η Ψυχή δεν μπορεί ποτέ να βρει ικανοποίηση εντός της διπολικότητας της ύλης, αλλά βιώνει ακόμη και το όμορφο και απολαυστικό αυτού του κόσμου σαν πόνο, ακριβώς σύμφωνα με το νόημα του Βούδα, του οποίου η πρώτη από της τέσσερις πολύτιμες αλήθειες λέει: «Η ζωή είναι πόνος».

6.2. Υποκινούμενοι από αυτό τον εσωτερικό πόθο για ενότητα, αρχίζουν οι άνθρωποι που αναζητούν την αυτοπραγμάτωση τον δρόμο προς τα «έσω» (διαλογισμός, «ο δρόμος προς το κέντρο») και προσπαθούν να εξουδετερώσουν το εναλλασσόμενο παιχνίδι των πολώσεων μέσω μιας διαλογιστικής στάσης συνείδησης. Η αιτία δέσμευσης στην πολικότητα είναι η «δίψα για Αλήθεια –Wehglichkeit » (Käma, Κάμα –καύμα?), η οποία έχει χαραχτεί πολύ βαθειά στη συνείδηση του ενσαρκωμένου όντος. Αυτό είναι το περιεχόμενο της δεύτερης πολύτιμης αλήθειας του Βούδα: «Η αιτία κάθε πόνου είναι το Κάμα»

6.3. Η αυτοπραγμάτωση ξεκινά με την επίγνωση: „Δεν είμαι το σώμα μου, ούτε το χονδροειδές υλικό, ούτε το λεπτοφυές.” Για το λόγο αυτό το επόμενο βήμα που ακολουθεί είναι ο διαλογισμός και η συγκέντρωση στο αληθινό κέντρο: τον αληθινό Εαυτό. Αυτή η πειθαρχία είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί στην πρακτική, καθημερινή ζωή. (Ποιος τα καταφέρνει να εξουδετερώσει στο αιώνιο Τώρα, έστω και για μερικά λεπτά την πόλωση μεταξύ αναμνήσεων από το παρελθόν και μελλοντικών προσδοκιών?) Ωστόσο η τρίτη πολύτιμη αλήθεια του Βούδα, λέει πως ακριβώς αυτή η έλξη της κοσμικότητας θα πρέπει να ξεπεραστεί μέσω της Σοφίας (Γνώσης). Αυτή η αποφασιστική συγκέντρωση απαιτεί σιδερένια θέληση, η οποία σαν εσωτερική φωτιά διαλύει όλα τα δεσμά του κάρμα και οδηγεί στη φώτιση.

6.4. Αυτή η λύτρωση από τον πόνο (Nirwana) επιτυγχάνεται μέσω μιας ζωής με πρακτική προσοχή  (η τέταρτη αλήθεια του Βούδα).
Η „Προσοχή” σχετίζεται με την κατηγορηματική διάκριση μεταξύ φαινομένων και πραγματικότητας, ώστε να παραμείνει κανείς στο κέντρο, στο «χρυσό μεσαίο δρόμο» και εν τέλει να εισχωρήσει στην πληρότητα της ουδετερότητας.

7. Φώτιση – ο δρόμος προς το Φως

%ce%b3%ce%b9%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%b3%ce%ba-77.1. Όποιος αποφασίζει να βαδίσει στο «χρυσό μεσαίο δρόμο» και επιδιώκει ουδετερότητα, δεν έχει φτάσει στο τέλος, αλλά στην αρχή του δρόμου που οδηγεί στο Φως. Εδώ στη μέση, στο κέντρο, φανερώνεται για ποιο λόγο θέλει να εφαρμόσει την ουδετερότητα: για να μετουσιώσει με αποφασιστικότητα την ύλη ή για να χειραγωγεί με κυριαρχία. Αυτό εξαρτάται από την ατομική νοοτροπία, διότι τόσο τα άτομα που προσανατολίζονται προς το Θεό, όσο και αυτά που απομακρύνονται (στρέφουν την πλάτη) στο Θεό, μπορούν να αφιερωθούν στο «κέντρο» του διαλογισμού.

7.2. Ο δρόμος της φώτισης, ο «χρυσός μεσαίος δρόμος», απαιτεί μια μόνιμη διάκριση, ώστε να μπορεί κανείς να παραμένει πάντοτε επάνω στο μεσαίο δρόμο και να αποφεύγει κάθε μορφή απόσπασης. Εμφανίζονται οι πιο διαφορετικές «δοκιμασίες» (εξετάσεις), όπου πρέπει να γίνει η διάκριση μεταξύ ουσιωδών και επουσιωδών, διότι αυτός ο δρόμος της Σοφίας δεν επιτρέπει στον δόκιμο (μυημένο- Adepten) να παραμείνει σε άγνοια. Από αυτή την αποστασιοποιημένη οπτική γωνία της αγκύρωσης στον Εαυτό εμφανίζεται ο κόσμος κάτω από ένα εντελώς διαφορετικό Φως, και δημιουργούνται καίρια ερωτήματα, όπως: Ποια είναι η αιτία της Δημιουργίας; Είναι όλα ένα τυχαίο γεγονός; Είμαι εγώ η αιτία της δημιουργίας; Εάν δεν είμαι εγώ, τότε ποιος ή τι είναι; Υπάρχει μια ανώτερη δύναμη;

7.3. Από αυτή τη θέση της αγκύρωσης στον Εαυτό γίνεται κανείς παρατηρητής και αποκτά επίγνωση του γεγονότος, πως όλες οι φυσικές και ψυχολογικές διεργασίες, ακολουθούν μια συγκεκριμένη τάξη και συντονίζονται από μια θεϊκή δυναμική, δίχως να κάνει κανείς τίποτε περισσότερο. Ο ίδιος είναι απλά ο παρατηρητής και διαπιστώνει πως η μοίρα όλων των ζωντανών πλασμάτων ελέγχεται από έναν συνειδητό Παντοδύναμο.

7.4. Στο δρόμο αυτό της Φώτισης έρχεται κανείς βήμα-βήμα αντιμέτωπος με μια υπέροχη πραγματικότητα, πως υπάρχει πράγματι μια Δύναμη που περιλαμβάνει και γνωρίζει τα πάντα και που συντονίζει τα πάντα. Συναντά κανείς το Θεό με τη μορφή της συμπαντικής ψυχής. Ως εκ τούτου αποδέχεται κανείς σε αυτό το σημείο της πνευματικής προόδου γεμάτος χαρά, πως ο ίδιος δεν είναι «θεός» -και πως ποτέ δεν μπορεί να γίνει-, και πως αιώνια θα είναι υποδεέστερος του Θεού και πως μπορεί απλώς να τον υπηρετεί με αγάπη.

7.5. Φώτιση σημαίνει να συναντήσει κανείς την πηγή του Όλου φωτός. Διαμέσου αυτού μπορεί κανείς να εισχωρήσει στο απόλυτο Φως πέρα από κάθε πολικότητα. Διότι αυτό το Φως είναι η ακτινοβολία του Θεού (του Βίσνου*) και μπορεί να το φτάσει κανείς μόνο με τη Δική Του συναίνεση. Ως εκ τούτου παρακαλούν τέτοιοι υποψήφιοι «Μετουσιωτές» (υπερβατικοί-Brahmavadis, Βράχμα-βάδις) την παγκόσμια ψυχή για ευλογία ώστε να μπορέσουν να λυτρωθούν από τον πόνο της υλικής ύπαρξης. Κίνητρο τους είναι η επιθυμία απελευθέρωσης από τον υλικό κόσμο.

*σημείωση: Στη βεδική κοσμολογία ο Βίσνου είναι μεν Θεός, αλλά είναι ο Θεός Δημιουργός και όχι ο Απόλυτος Ένας Θεός. Ουσιαστικά υπάρχει ένας Βίσνου για κάθε ένα από τα αμέτρητα σύμπαντα, αλλά και ο ίδιος ο Βίσνου είναι κι αυτός με τη σειρά του δημιουργία του ανώτερου μοναδικού Θεού, ο οποίος κλήθηκε να δημιουργήσει.

7.6. Εκείνοι οι «μετουσιωτές» (υπερβατικοί) που πριν το επίπεδο της πλήρους βύθισης στο Φως (Σαμαντι), κατά την συνάντηση με την παγκόσμια ψυχή (Βίσνου) εκδηλώνουν την επιθυμία να την υπηρετήσουν ενεργά (την παγκόσμια ψυχή, το Βίσνου), ανυψώνονται σε ένα από τα τέσσερα ανώτερα επίπεδα διαστάσεων. Τέτοια υψηλά Φωτεινά όντα δεν θέλουν απλώς να συνεργάζονται με τις δημιουργικές ενέργειες, αλλά με τον ίδιο το Δημιουργό (το Βίσνου) και να του παρέχουν αφοσιωμένη υπηρεσία.

 

8. Η άθεη Φώτιση- ο δρόμος προς τους ανώτερους δαιμονικούς (Ασούρα)

%ce%b3%ce%b9%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%b3%ce%ba-88.1. Κάθε Ον που θέλει να εξουδετερώσει το πεδίο έντασης της υλικής πόλωσης, προσπαθεί να προχωρήσει στο δικό του κέντρο και να βρει «τον Εαυτό» του. Η αρχική προτροπή για αυτή την εσωτερίκευση είναι ένα εγωιστικό κίνητρο: «θέλω να απελευθερωθώ από τις ανησυχίες και τον πόνο». Ενώ σε εκείνους που κινούνται «εν θεώ» η εγωκεντρικότητα σχετικοποιείται σε σχέση με το Απόλυτο (7.4.), υπάρχει η περίπτωση στο δρόμο προς την ουδετερότητα να αντικαταστήσει το Εγώ το Απόλυτο. Με άλλα λόγια όσο περισσότερο ένας δόκιμος (Adept) απαντά στα καίρια ερωτήματα („Ποια είναι η πηγή όλων των ενεργειών; Ποια είναι η πηγή του κόσμου εντός του οποίου ζω; Ποια είναι σε τελική ανάλυση η ανώτερη Αρχή που καθορίζει τα πάντα;) με το ΕΓΩ, ανταλλάσσει το θαυμασμό και τη λατρεία του Θεού με την αυτό-λατρεία. Στη βεδική ορολογία ένα τέτοιο άτομο αποκαλείται ως Mäyävädi (Μάγιαβάντι).

8.2. Από τη νοοτροπία του αυτό-θαυμασμού προκύπτει η επιθυμία να είναι κανείς ο ίδιος Κύριος και Κυρίαρχος. Η σταθεροποιημένη θέση ουδετερότητας στο Εσωτερικό, επιτρέπει την ανάπτυξη αυτοκυριαρχίας και συγκεντρωτικών δυνάμεων. Έτσι η ουδετερότητα προσφέρει και τη βάση για υλική ισχύ/δύναμη. Θα μπορούσαμε να πούμε πως από την ουδετερότητα (το λεγόμενο Νιρβάνα) παίρνει κανείς δύναμη να αποκτήσει ικανότητες της κυριαρχίας. (Παραδείγματα τέτοιων ικανοτήτων και πρακτικών αποτελούν η αυθυποβολή ή ο διαλογισμός, όπως τον εξασκούν διάφοροι τοπ-μάνατζερ και οικονομικά στελέχη και- σε ανώτερο επίπεδο τα απόκρυφα τελετουργικά και η μαγεία των μυστικών λεσχών.)

8.3- Όποιος μέσω της ουδετερότητας έχει τάσεις κυριαρχίας δεν έχει την επιθυμία να αφήσει οριστικά την πολικότητα. Ανακαλύπτει νέες δυναμικές της ισχύος (ικανότητας) και θέλει να τις χρησιμοποιήσει εντός του υλικού κόσμου, όπως ακριβώς λειτουργούν πολλά ρεύματα εσωτερισμού, η ψυχολογία και η κοσμική θρησκεία που φέρουν τέτοιες τάσεις εντός τους, ως ασυνείδητο ή μη εξεφρασμένο στόχο.

8.4. Άτομα που παίρνουν αυτό το δρόμο, δεν μπορούν (και δεν θέλουν) να μείνουν στην Ενότητα. Αφήνουν το δρόμο της ουδετερότητας υποκινούμενοι από την μανία, την τρέλα, του να νομίζουν πως οι ίδιοι μπορούν να γίνουν θεός. Η βεδική αποκάλυψη ονομάζει αυτή την κατάσταση την «τελευταία παγίδα της μάγια». Οι ισχυρότεροι εξ αυτών ενσαρκώνονται σε υψηλόβαθμα επίπεδα του «κάτω κόσμου» και γίνονται ηγεμόνες των δικών τους αυτοκρατοριών, τις οποίες διατηρούν μέσω υπερδιαστατικών δυνάμεων, χειραγώγησης και μαγείας. Από αυτή τη θέση μπορούν υπό συγκεκριμένες συνθήκες να επιδρούν και στη Γη και να επηρεάζουν την ανθρωπότητα χρησιμοποιώντας επιλεγμένα μέντιουμ, ώστε να απορροφούν τη ζωτική τους ενέργεια στα κανάλια των δικών τους συστημάτων.

 

9. Το βασίλειο του Θεού: Η Πηγή του Φωτός

%ce%b3%ce%b9%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%b3%ce%ba-99.1. Μέχρι τώρα περιγράφηκαν οι επτά θετικές και οι επτά αρνητικές διαστάσεις του υλικού κόσμου σύμφωνα με τις πολικότητες τους. Αυτοί οι κόσμοι και όλες οι εντός αυτών μορφές σε τελική ανάλυση δεν είναι τίποτε άλλο από το απόλυτο Φως (Brahman) σε διάφορες σχετικές καταστάσεις δόνησης (μήκη κύματος, συχνότητες).

9.2. Όταν κάποιος ανακαλύψει την πραγματικότητα αυτής της ενέργειας που διέπει, διαπερνά, τα πάντα, τότε βρίσκει το κλειδί της ύψιστης ατομικής δύναμης, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε για να απελευθερωθεί από ολόκληρη την υλική ύπαρξη ή για να ανέλθει εντός αυτής ως φορέας δύναμης. Οι πρώτοι βλέπουν υπό το Φως της πνευματικής πραγματικότητας την απατηλότητα του υλικού κόσμου και θέλουν να απελευθερωθούν από την ψευδαίσθηση (Μάγια), οι άλλοι θέλουν με το φως αυτό να χτίσουν εντός του υλικού κόσμου ένα δικό τους απατηλό κόσμο (κόσμο των φαινομένων, ψευδαισθήσεων), εμφανιζόμενοι ως «φωτισμένοι» (Ιλλουμινάτι), με την έννοια αυτού που φέρνει φως (του Εωσφόρου, Λούσιφερ) (8.4.). Δεν έχουν όλοι λοιπόν, όσοι μιλούν για Φως, θεϊκή ουδετερότητα, νιρβάνα κτλ ως κίνητρο τους να μετουσιώσουν την απατηλότητα του υλικού κόσμου.

9.3. Το Μπράχμαν λοιπόν (η Nirwana ) υπάρχει λοιπόν πραγματικά. Αυτός ο σανσκριτικός όρος αφορά τον τομέα εκείνο που υπάρχει πέρα από όλους τους υλικούς απατηλούς κόσμους και αποτελείται από αδιάσπαστο Φως. Αυτό το Φως ωστόσο δεν είναι μια ενέργεια που υπάρχει από μόνη της (δεν είναι αυθύπαρκτη), αλλά έχει μία πηγή προέλευσης. Η βεδική αποκάλυψη λέει πως το Μπράχμαν είναι μια ακτινοβολία από το βασίλειο του Θεού. Το καλύτερο παράδειγμα για να γίνει αυτό κατανοητό είναι ο ήλιος και οι ηλιαχτίδες του, διότι όπως ακριβώς υπάρχουν οι ηλιαχτίδες επειδή υπάρχει ο ήλιος, έτσι και η ενέργεια του Μπράχμαν είναι η ακτινοβολία, οι αχτίδες από το βασίλειο του Θεού (που στα σανσκριτικά σαν σύνολο ονομάζεται Παραμπραχμαν).

9.4. Το μπράχμαν (η Nirwana) δεν είναι τίποτε άλλο από την ουδέτερη ζώνη μεταξύ υλικού και πνευματικού κόσμου. Είναι ο τομέας της απόλυτης ουδετερότητας, όπου είναι παρούσα μόνο η ενέργεια του Θεού, αλλά όχι ο Θεός (!). Για το λόγο αυτό οι μονιστικές θρησκείες (θρησκείες του ενός Θεού) του Μπράχμαν και Νιρβάνα, όπως π.χ. ο Βουδισμός δεν είναι ένθεες αλλά άθεες. Σε αντίθεση με αυτές οι ένθεες θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός, μιλούν για το Θεό και το βασίλειο του Θεού. Αυτό οδηγεί στη σύγκρουση μεταξύ της διδασκαλίας της Χάρης του Θεού και της μονιστικής διδασκαλίας της αυτό-λύτρωσης.

9.5. Το βασίλειο του Θεού και το νιρβάνα είναι δύο απόλυτες πνευματικές πραγματικότητες, που είναι παρούσες ταυτόχρονα η μία δίπλα στην άλλη. Οι άνθρωποι που δεν το γνωρίζουν αυτό προσπαθούν να ενοποιήσουν αυτά τα δύο συστήματα ή θεωρούν πως δεν μπορούν να συνδεθούν. Οι πρώτοι θέλουν να λύσουν τη σύγκρουση με ένα συμβιβασμό, λέγοντας πως ο Θεός είναι μόνο Φως (ενώνουν την ατομικότητα-προσωπικότητα του Θεού και την ενέργεια Του σε ένα αφηρημένο σύμβολο). Οι άλλοι θέλουν να παραμερίσουν τη σύγκρουση εκφέροντας την (μέσω οριοθέτησης ή/και καταπολέμησης).

9.6. Σύμφωνα με τη βεδική εικόνα του κόσμου είναι άσκοπη αυτή η σύγκρουση, διότι και οι δύο πλευρές βλέπουν την αλήθεια, αλλά μόνο τη μία πλευρά της αλήθειας. Στην πραγματικότητα και οι δύο όψεις του Απόλυτου είναι ταυτόχρονες πραγματικότητες, οι οποίες συμπληρώνονται σε πληρότητα. Δεν πρόκειται για μια «κατάσταση» ή το ένα ή το άλλο, αλλά ΚΑΙ το ένα και το άλλο.

 

10. Θεός- η πηγή της ατομικότητας

%ce%b3%ce%b9%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%b3%ce%ba-1010.1. Μία βασική βεδική αλήθεια λέει: „Όλα είναι Μπράχμαν.” Αυτό ωστόσο δε σημαίνει, πως όλα είναι ένα, διότι στην πραγματικότητα-σύμφωνα με την αποκάλυψη του Θεού στις Βέδες- όλα είναι ένα και διαφορετικά. „Όλα είναι Μπράχμαν” σημαίνει πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από ενέργειες του Θεού. Η ενότητα των θεϊκών ενεργειών χαρακτηρίζεται ωστόσο από μια άπειρη ποικιλομορφία. «Ποικιλομορφία στην Ενότητα/ Ενότητα στην ποικιλομορφία» είναι η κύρια ιδιότητα της πνευματικής πραγματικότητας.

10.2. Ο Θεός είναι άπειρος και «παράγει» στην αιωνιότητα άπειρα πολλές ατομικές ψυχές. Έτσι είστε εσείς, δηλαδή Εμείς, μεν τμήματα, μέρη του Θεού, αλλά είμαστε αιωνίως χωρισμένοι από το Θεό, το Ύψιστο Ων. Εμείς στην πρωταρχική μας ταυτότητα ως πνευματικές ψυχές είμαστε ως εκ τούτου αυτοτελής, υπεύθυνες για τον εαυτό μας και «εξαρτώμενες» από τον Εαυτό μας, διότι είμαστε αιώνιες ατομικότητες με μία ελεύθερη θέληση και ατομική ευθύνη.

10.3. Επειδή η πρωταρχική μας Πηγή, ο Θεός, είναι ά-τομο (κατά λέξη δίχως διάσπαση, «ένα») είναι και τα μέρη του Θεού –δηλαδή όλα τα όντα- άτομα: αιώνια, ενσυνείδητα και προσωπικά. Τόσο ο Θεός όσο και τα μέρη του Θεού είναι Ά-τομα. Ο Θεός είναι το Απόλυτο, Άτομο που τα περιλαμβάνει Όλα.

10.4. Αυτή την Αυτοεπίγνωση και επίγνωση του Θεού δίδαξε και ο Ιησούς Χριστός. Εκείνος παρουσίασε το Βασίλειο του Θεού, όχι σαν κάτι συμβολικό, σαν μια μη δεσμευτική Αρχή, αλλά το αποκάλυψε σαν την αληθινή πραγματικότητα.

„Σε εσάς δόθηκε να αναγνωρίσετε τα μυστήρια (τα μυστικά) του Βασιλείου του Θεού» (κατά Λουκά 8.10, μτφ. από τη γερμανική).

Ο Ιησούς δεν περιέγραψε απλώς το Βασίλειο του Θεού, αλλά και τον ίδιο το Θεό και τη σχέση μας προς Αυτόν. Τόνιζε πως ο Θεός είναι το Ύψιστο Ων (ο Πατέρας), πως όλα τα ζωντανά όντα είναι μέρη του (παιδιά Του) και πως ο Θεός έχει επιθυμίες:

„αγάπα το Θεό, τον Πατέρα σου, με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή.» (Mt. 22.37)

„Πάτερ Υμών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθίτω το Όνομα σου! Ελθέτω η Βασιλεία Σου! Γεννηθήτω το θέλημα Σου!” (Mt. 6.9-10)

 

10.5. „Αγιασθείτω το Όνομα Σου! Υμνείστε το Όνομα του Κυρίου!”

Ο Θεός λοιπόν δεν είναι μόνο Ενέργεια, αλλά και Πρόσωπο (Άτομο) και έχει αναρίθμητες ιδιότητες, οι οποίες περιγράφονται με διαφορετικές ονομασίες. Έτσι λέγεται για παράδειγμα: Θεός «ο Πανάγαθος», Allah (Αλλάχ) „ο Παντοδύναμος», YHWH „ο Μη Προφερόμενος” και Βίσνου (Visnu) „Αυτός που διέπει τα πάντα» (Ο τα Πάντα πληρών). Αυτά τα ονόματα σχετίζονται με τη Θέση του Θεού, όπως το όνομα «βασιλιάς» αποτελεί τίτλο της αντίστοιχης θέσης. Το πρόσωπο ωστόσο που κατέχει τη θέση αυτή έχει δικό της όνομα, έτσι και ο Θεός έχει προσωπικά ονόματα, στα σανσκριτικά για παράδειγμα Govinda, „η Πηγή κάθε χαράς”, και Krsna, „Αυτός που Έλκει τα Πάντα, το Κέντρο όλων των σχέσεων».

(Καθώς στο όνομα του Θεού δικαιολογήθηκαν κατά τους τελευταίους αιώνες πολλά πράγματα, ο όρος «Θεός» είναι ιδιαίτερα επιβαρυμένος και καλύπτεται με πολλές διαφορετικές απόψεις. Για το λόγο αυτό ο Αρμιν Ρίσι προτιμά για τη συνέχεια των περιγραφών του να χρησιμοποιεί με την έννοια του Απόλυτου, ενός Θεού το όνομα Κρίσνα (Krsna), όπως συμβαίνει και στις αντίστοιχες βεδικές Γραφές)

 

11. Αγάπη – η πραγματική σύνδεση με το Θεό

%ce%b3%ce%b9%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%b3%ce%ba-1111.1. Το Απόλυτο (Krsna) είναι το μοναδικό, το οποίο έχει τη δύναμη να ενώσει, να ενοποιήσει τα πάντα. Ο Κρίσνα είναι γι΄αυτό το Κέντρο όλων και έχει σε κάθε σχέση την απόλυτα κεντρική σημασία. Όλα εξαρτώνται από Αυτόν, διότι αυτός είναι Μοναδικός ο οποίος –μέσω της συνείδησης του που διέπει τα πάντα- είναι ικανός να ταξινομήσει τα πάντα στη σωστή μεταξύ τους σχέση. Η «σχέση» είναι έτσι η κεντρική, θεμελιώδης αρχή στον πανταχού παρόν πνευματικό κόσμο.

11.2. Οι ψυχές είναι στην ατομική τους ύπαρξη (Είναι) αιώνια χωρισμένες από την Πηγή τους (10.2.). Είναι χωρισμένες, αλλά δεν είναι ξεκομμένες, όπως ακριβώς οι αχτίδες του ήλιου δεν είναι ποτέ ξεκομμένες από τον ήλιο, μολονότι έχουν μια ύπαρξη χωριστή από αυτή του ήλιου. Από την άποψη του Κρίσνα υπάρχει αυτή η σύνδεση πάντοτε. Από την πλευρά των αμέτρητων τμημάτων του υπάρχει μόνο όταν αυτά έχουν συνείδηση αυτής της σχέσης-σύνδεσης. Η προσφορά αυτής της σχέσης είναι η έκφραση της άπειρης αγάπης του Κρίσνα και η αποδοχή αυτής της προσφοράς είναι η ανταπόδοση της αγάπης από την πλευρά της ψυχής (σανσκριτικά Bhakti).

11.3. Η προσφορά αγάπης από την πλευρά του Κρίσνα περιλαμβάνει ταυτόχρονα και θεϊκή καθοδήγηση, η οποία επιτρέπει στο ατομικό μέρος να μετέχει με πλήρη αρμονία στο δικό του Βασίλειο. Καθώς οι ψυχές είναι αιώνια χωρισμένα, μικροσκοπικά μέρη τoυ Θεού (μέρος, τμήμα=Teil) και δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ολόκληρη αυτή την απόλυτη πραγματικότητα, χρειάζονται αυτή την καθοδήγηση (Αγάπη) του Κρίσνα. Αυτό σημαίνει πως είναι εξαρτημένα από τη σχέση τους με το Απόλυτο, διότι δίχως αυτή τη σχέση είναι καταδικασμένα να είναι μη πλήρη, μη ολοκληρωμένα [ver-ur-teilt=καταδικασμένο, μέρος (Teil) μακριά (ver) από την Ουρ, την Πρωταρχική Πηγή, ξεκομμένο]

11.4. Ο Κρίσνα «παράγει», προβάλει, άπειρα πολλά τμήματα και κάθε κομμάτι είναι ατομικό και μοναδικό. Για το λόγο αυτό έχει κάθε κομμάτι (κάθε ψυχή) μια μοναδική σχέση με τον Κρίσνα και ως εκ τούτου και μια πλήρως μοναδική προσωπική μορφή ρόλου εντός της πνευματικής τάξης. Αυτή η αρμονία με την Τάξη του Θεού είναι μια συγκεκριμένη μορφή Bhakti (αγάπη, αφοσίωση). Όταν η ψυχή αποδέχεται την προσφορά αγάπης του Κρίσνα , αναλαμβάνει το μοναδικό της ρόλο εντός του πνευματικού κόσμου και ανθίζει στην πνευματική της μορφή. Μόλις αρχίζει η ανάληψη του Bhakti είναι που μετατρεπόμαστε σε αληθινά πρόσωπα.

 

12. Ελεύθερη Βούληση, Εγώ και Πρωταρχική Πηγή της Ύλης

%ce%b3%ce%b9%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%b3%ce%ba-1212.1. Ο Κρίσνα προσφέρει σε κάθε ψυχή τη δυνατότητα να αποδεχτεί την αγάπη του και να αναλάβει το μοναδικό της ρόλο εντός του πνευματικού κόσμου. Αυτό απαιτεί από την ψυχή μία ενεργή αφοσίωση, την οποία όμως μπορεί και να παρακρατήσει. Διότι η αγάπη προϋποθέτει την ελεύθερη βούληση.

12.2. Την επιλογή του να αποδεχτεί η ατομική ψυχή (άτμα) την αγάπη του Κρίσνα ή όχι είναι μία βασική εφαρμογή της ελεύθερης θέλησης που έχει η κάθε ψυχή. Η ελεύθερη βούληση είναι ο πρακτικός τρόπος έκφρασης της ατομικότητας κάθε ζωντανού όντος και πηγάζει από το Ύψιστο Ων. Η ελευθερία και η ανεξαρτησία υπάρχουν σε απεριόριστο βαθμό στο Ύψιστο Ων.
Επειδή οι ατομικές ψυχές είναι μέρη του Ύψιστου έχουν επίσης αυτές τις ιδιότητες, αλλά σε περιορισμένη έκταση, διότι η ανεξαρτησία της ψυχής υπάρχει μόνο ως προς την ικανότητα του να επιλέξει ελεύθερα από πού θέλει να εξαρτάται.

12.3 Η πνευματική σχέση εξαρτάται από την αμοιβαία αγάπη. Μόνο με τη συνειδητή αποδοχή και απόκριση στην αγάπη του Κρίσνα δημιουργείται η πνευματική σχέση, μέσω της οποίας η ψυχή εκδηλώνει, εκφράζει την πνευματική της μορφή. Έτσι η ατομική σωματική μορφή της πνευματικής ψυχής είναι έκφραση της αγάπης της, την οποία προσφέρει στον Κρίσνα σαν απόκριση στη δική Του προσφορά αγάπης. Αυτό είναι το πιο μοναδικό πράγμα που η ψυχή οικειοθελώς προσφέρει στη σχέση της με το Θεό: τον ίδιο της τον εαυτό. Και αυτή είναι η πιο πλήρης εφαρμογή της ελεύθερης βούλησης.

12.4. Όταν η ψυχή αποδέχεται την αγάπη του Κρίσνα, αναλαμβάνει το δικό της μοναδικό ρόλο εντός του πνευματικού κόσμου και ανθίζει στην πνευματική της μορφή. Όταν δεν την αποδέχεται δεν μπορεί να επιδράσει η ενέργεια αγάπης του Κρίσνα επάνω της και (σε σχέση με αυτή την ψυχή) δεν έχει πλέον κανένα λειτουργικό ρόλο εντός του πνευματικού κόσμου, διότι η ψυχή αφήνει αυτή τη συγκεκριμένη δέσμη ενέργειας να αστράψει μακριά της.

12.5. Όταν η ατομική ψυχή δεν ανοίγεται για αυτή τη δέσμη ενέργειας αγάπης, δεν ανταποδίδει δηλαδή την αγάπη του Κρίσνα, ο Κρίσνα δεν ματαιώνει την προσφορά αγάπης του. Η πρωταρχική δέσμη ενέργειας δεν διαλύεται, αλλά σπάει από την αρνούμενη ψυχή και προβάλλεται έξω από το βασίλειο του Θεού. Έτσι αυτό το μέρος/τμήμα της προσωπικής/ατομικής αγάπης του Θεού μετατρέπεται στην απρόσωπη πρωταρχική ύλη του χώρου των σκιών (το επίπεδο της σκιάς).

12.6. Η πρωταρχική ύλη είναι ένας χώρος Σκιάς. Για να ρίχνει σκιές το Φως, θα πρέπει να στέκεται εμπρός από το φως κάτι και αυτό το κάτι είμαστε εμείς οι ψυχές της άρνησης. Διότι αυτή η στάση, το να μη βλέπει/θεωρεί κανείς το άτομο τους ως τμήμα (μέρος) και να αρνείται τη συμμετοχή προκαλεί μία λανθασμένη κατανόηση της ατομικής ταυτότητας και αυτό ονομάζεται «ψεύτικο εγώ». Αυτό το «εγώ» διακόπτει τη σύνδεση ανάμεσα στην αστραφτερή αγάπη του Κρίσνα και την ψυχή, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα το να «ριχτεί μια σκιά».

12.7. Η υλική πρωταρχική ενέργεια (Pradhäna) είναι το «σπασμένο φως», το οποίο με βάση την εν δυνάμει κυματική του φύση (δόνηση) προκαλεί την πόλωση του υλικού κόσμου. Καθώς στην πρωταρχική ενέργεια δεν έχει ενσαρκωθεί καμία συνείδηση, (αυτή) δεν κατέχει οποιαδήποτε μορφή. Διότι μόνον εκεί όπου υπάρχει συνείδηση υπάρχει και μορφή (σχήμα). Με άλλα λόγια: ενεργεί δίχως συνείδηση = ασχημάτιστη/άμορφη ύλη (Pradhäna).

 

13. Σχηματισμός Συνείδησης – Το νόημα της ζωής στην υλική Ύπαρξη

1%ce%b3%ce%b9%ce%bd-%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%b3%ce%ba-1313.1. Η πρωταρχική ύλη είναι ασχημάτιστη, επειδή δεν περιέχει συνείδηση (καθόλου ψυχές). Ωστόσο παραμένει η ίδια ενέργεια αγάπης του Θεού, ωστόσο σε μια εξωτερικευμένη κατάσταση. Η εν δυνάμει λειτουργία της είναι ακόμη το να δώσει στις ψυχές μορφή και καθοδήγηση, όμως τώρα έμμεσα από έξω.

132. Επειδή όμως η πρωταρχική ύλη, λόγω της έλλειψης συνείδησης των ψυχών (οι ψυχές δεν έχουν συνείδηση), για να μορφοποιηθούν/σχηματιστούν, η δημιουργία (η υλική μορφή) προκαλείται μέσω της συνείδησης του Δημιουργού. Σε αυτή τη λειτουργία επιδρά ο Κρίσνα ως Βίσνου (παγκόσμια, συμπαντική ψυχή, Paramätmä). Ο Βίσνου κάνει δυνατή την λήψη μορφής από την ύλη, δίνοντας την αντίστοιχη πληροφορία (in-formation) στην πρωταρχική ύλη. Έτσι το χάος (Pradhäna) μετατρέπεται σε κόσμο (συνειδητά σχηματισμένη τάξη, «κόσμημα»)

13.3. Μέσω αυτής της πληροφορίας (In-formation) δημιουργούνται διάφορες μακροκοσμικές και μικροκοσμικές φόρμες (σώματα). Όλες εκείνες οι ψυχές που στον πνευματικό κόσμο αρνήθηκαν το αληθινό τους σχήμα/την αληθινή τους μορφή (ταυτότητα) πηγαίνουν ως σπίθες συνείδησης με τη μορφή σπόρου στον Βίσνου και καταλήγουν μέσω Αυτού στον υλικό κόσμο, καθώς ενσαρκώνονται στα σώματα που βρίσκονται στη διάθεση τους. Ο Βίσνου, Ο Θεός εντός του υλικού κόσμου, έχει λοιπόν αυτές τις δύο κύριες λειτουργίες:

  •  Την πληροφορία (In-formation) της ύλης (για τη δημιουργία των υλικών σωμάτων) και
  •  Την εμψύχωση αυτών των σωμάτων

13-4. Στον πνευματικό κόσμο σώμα είναι η άμεση ταυτότητα της ψυχής. Το πνευματικό σώμα και η πνευματική ψυχή δεν είναι διαφορετικά (ξέχωρα). Στον υλικό κόσμο το σώμα είναι ένα ξένο για την ψυχή σώμα, διότι το φθαρτό σώμα και η αιώνια πνευματική ψυχή είναι διαφορετικά μεταξύ τους. Το (λεπτοφυές και το χονδροειδές) σώμα είναι μέσα (εργαλεία) για την πνευματική ψυχή, για να εκφραστεί στον υλικό κόσμο και κάθε τέτοια έκφραση αφήνει σημάδια (εν-τυπώνεται) στη συνείδηση της Ψυχής. Μέσω αυτού του σχηματισμού συνείδησης (συχνότητας) καθορίζουν τα άτομα τη ζωή και το πεπρωμένο τους (τη μοίρα).

13.5. Το υλικό σώμα τίθεται στη διάθεση της ατομικής ψυχής από την παγκόσμια-συμπαντική ψυχή (ανάλογα με τις εκάστοτε καρμικές αντιδράσεις και επιδράσεις των Guna. Το σώμα είναι ένα όργανο για το σχηματισμό συνείδησης. Στόχος αυτού του σχηματισμού είναι η ανάπτυξη συνείδησης του Θεού (Συνείδηση Κρίσνα).

13-6. Η Δημιουργία του υλικού κόσμου είναι ένας επιπλέον τρόπος έκφρασης της αγάπης του Κρίσνα –ένας έμμεσος ωστόσο τρόπος-, ώστε οι ψυχές να λαμβάνουν εκ νέου την ευκαιρία να επανα-διαμορφώσουν (re-formation) τη συνείδηση τους. Οι ψυχές οι οποίες αποδέχονται αυτή τη συνείδηση του Θεού, ανοίγονται στην αγάπη του Κρίσνα και μέσω αυτής αναπτύσσουν τη δική τους πνευματική μορφή. Όταν αυτή η πνευματική

14

Ο Κρίσνα επεκτείνεται στον Βίσνου, το Δημιουργό, από τον οποίο προκύπτουν τα σύμπαντα.

μορφή έχει αναπτυχθεί πλήρως, το άτομο έχει συγκεντρώσει πλέον όλα τα προσόντα (λαμβάνει την άδεια) να επιστρέψει στον πνευματικό κόσμο και να πάρει μέρος στο Βασίλειο του Θεού.

13.7. Ο Κρίσνα (ο ΘΕΟΣ) είναι παντοδύναμος, τέλειος και ολοκληρωμένος. Ωστόσο υπάρχει κάτι το οποίο δεν έχει ο Θεός: την αγάπη όλων των τμημάτων του –όλων αυτών που δεν αποδέχονται την αγάπη του. Γι΄αυτό το λόγο τους δίνει μέσω της Δημιουργίας του υλικού κόσμου την ευκαιρία να αποφασίσουν (ent-scheiden) με την ελεύθερη τους βούληση να άρουν τη χωρητικότητα (το χωρισμό, την αποκοπή=Scheidung)

Η Σκοτεινιά είναι απόσταση από το Φως
Και το πιο σκοτεινό μέρος της Δημιουργίας
δημιουργεί το καθρέφτισμα,
τον υλικό κόσμο.

Εκεί υπάρχει μόνο λυκόφως
Ανασαίνοντας, με τον παλμό του Χώρο-Χρόνου
τόπος Δια-μονής των μικροσκοπικών ψυχών,
οι οποίες αρνούνται την αφοσίωση στον Ύψιστο.

Από το βιβλίο του A. Risi, Völkerwanderung – Epische Galerie / «Μετανάστευση –Επική γκαλερί» (σελ. 26, „Δημιουργία” )

 

Πηγή

Αρετή Ω

Πληροφορίες συντάκτη Αρετή Ω

Συγγραφέας, Καλλιτέχνης, Θεραπεύτρια, Σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης ένα ανήσυχο πληθωρικό πνεύμα~~~ με εστίαση στη διαχρονική Αλήθεια, την Φύση, τις Ανώτερες Πνευματικές Αξίες και Ιδανικά και στόχο την γείωση αυτών στην κοινή μας πραγματικότητα...
Ετικέτες , , , , , .Προσθέστε στους σελιδοδείκτες το μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση